Ο Διμέτωπος Πόλεμος του Τραμπ - Ορμούζ και Αγορές Futures τα Μεγάλα Στοιχήματα για το Μέλλον

Το δεύτερο σοκ είναι λιγότερο θεαματικό αλλά πιθανώς πιο επικίνδυνο. Είναι χρηματοπιστωτικό. Διαπερνά τα hedge funds, τις γραμμές χρηματοδότησης φορτίων, τις αγορές LNG, τα αποθέματα diesel και τελικά τους ισολογισμούς εταιρειών που εξακολουθούν να πρέπει να αγοράζουν, να ασφαλίζουν, να μεταφέρουν, να διυλίζουν και να αντισταθμίζουν ενεργειακό ρίσκο μέσα σε ένα περιβάλλον πολέμου.

Αυτό είναι πλέον το πραγματικό πρόβλημα που καλείται να διαχειριστεί η Ουάσιγκτον.

Η κυβέρνηση Τραμπ δεν μπορεί απλώς να επιχειρήσει να «ρίξει τις τιμές του πετρελαίου». Μια τέτοια προσέγγιση θα ήταν όχι μόνο αφελής αλλά και επικίνδυνη. Οι αγορές futures δεν λειτουργούν υπό πολιτική πίεση. Αν οι επενδυτές και οι εμπορικοί παίκτες θεωρήσουν ότι η αμερικανική κυβέρνηση επιχειρεί να χειραγωγήσει τις τιμές αντί να αποκαταστήσει την ομαλότητα στην προσφορά, τότε η ρευστότητα μπορεί να εξαφανιστεί ακριβώς τη στιγμή που η αγορά χρειάζεται περισσότερο μηχανισμούς αντιστάθμισης κινδύνου.

Ο πραγματικός στόχος της Ουάσιγκτον δεν πρέπει να είναι η μείωση της τιμής, αλλά η απομάκρυνση από τον πανικό. Με άλλα λόγια, πρέπει να κάνει σαφές ότι η πραγματική αξία έγκειται στο φυσικό βαρέλι του πετρελαίου, καθαυτό.

Υπό κανονικές συνθήκες, η αγορά θεωρεί δεδομένο ότι ένα βαρέλι μπορεί να φορτωθεί, να ασφαλιστεί, να χρηματοδοτηθεί, να μεταφερθεί και να φθάσει στο διυλιστήριο. Σε περίοδο πολέμου, όμως, ένα βαρέλι πετρελαίου που δεν μπορεί να ασφαλιστεί, ή να χρηματοδοτηθεί παύει ουσιαστικά να αποτελεί πραγματική προσφορά.

Τα στοιχεία των αποθεμάτων δείχνουν γιατί οι επόμενες 45 - 90 ημέρες θα είναι ζωτικής σημασίας. Η παγκόσμια αγορά δεν έμεινε απλώς χωρίς πετρέλαιο. Τα βαρέλια εγκλωβίστηκαν, καθυστέρησαν, επαναδρομολογήθηκαν ή έγιναν νομικά και ασφαλιστικά πιο επισφαλή. Η φυσική αγορά και η αγορά παραγώγων άρχισαν να αποκλίνουν βίαια.

Αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί η καμπύλη futures αποκτά τόσο μεγάλη σημασία.

Η αγορά futures αποτιμά πιθανότητες. Η φυσική αγορά αποτιμά διαθεσιμότητα. Σε περιόδους πολέμου, οι δύο αυτές πραγματικότητες μπορούν να απομακρυνθούν δραματικά. Ένα πρωτοσέλιδο περί εκεχειρίας μπορεί να ρίξει στιγμιαία το Brent, αλλά τα premiums στη φυσική αγορά, να παραμένουν πολύ υψηλά επειδή τα διυλιστήρια εξακολουθούν να χρειάζονται άμεσα φορτία.

Το αποτέλεσμα είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη αποσύνδεση μεταξύ εικονικού και πραγματικού πετρελαίου.

Οι επόμενοι δύο έως τρεις μήνες θα κρίνουν αν η αγορά θα αντιμετωπίσει τον πόλεμο ως προσωρινό σοκ logistics ή ως μόνιμη ανατιμολόγηση του γεωπολιτικού ρίσκου. Θα κρίνουν επίσης αν η αναπλήρωση αποθεμάτων θα γίνει ομαλά ή υπό καθεστώς πανικού, αν η αγορά diesel και jet fuel θα παραμείνει λειτουργική ή αν θα μετατραπεί σε νέο πληθωριστικό κύμα.

Υπάρχουν ουσιαστικά δύο πιθανά σενάρια. Στο πρώτο, η ναυσιπλοΐα στo Στεν;o του Ορμούζ σταθεροποιείται, οι ασφαλιστικές αγορές ανακτούν εμπιστοσύνη και η Ουάσιγκτον δίνει σαφές πλαίσιο για κυρώσεις και θαλάσσιες μεταφορές. Στο δεύτερο, οι διαπραγματεύσεις βαλτώνουν, τα ασφάλιστρα πολέμου παραμένουν απαγορευτικά και η αμερικανική πολιτική εκπέμπει αντιφατικά μηνύματα. Τότε η αγορά δεν θα τιμολογεί απλώς ακριβό πετρέλαιο. Θα τιμολογεί αναξιόπιστο πετρέλαιο.

Και αυτό είναι πολύ χειρότερο. Το ακριβό πετρέλαιο πιέζει τους καταναλωτές. Το αναξιόπιστο πετρέλαιο παραλύει τον σχεδιασμό επιχειρήσεων και κρατών. Μια αεροπορική εταιρεία μπορεί να αντέξει υψηλές τιμές αν μπορεί να αντισταθμίσει τον κίνδυνο καυσίμων. Ένα διυλιστήριο μπορεί να λειτουργήσει με Brent στα 100 δολάρια αν γνωρίζει ότι το φορτίο θα φτάσει εγκαίρως. Όταν όμως η φυσική αγορά αποσυνδέεται από την αγορά παραγώγων, κάθε εμπορικός παίκτης αναγκάζεται να χρηματοδοτεί την ίδια την αβεβαιότητα. Αυτό είναι πλέον το πραγματικό ενεργειακό σοκ: όχι μόνο η τιμή, αλλά το κόστος κεφαλαίου και η αβεβαιότητα.

Γι’ αυτό και η Ουάσιγκτον χρειάζεται μια πιο σύνθετη στρατηγική από τις παραδοσιακές πολιτικές παρεμβάσεις στις τιμές. Χρειάζεται διαφάνεια, προβλεψιμότητα και λειτουργικούς μηχανισμούς σταθεροποίησης.

Oι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα χρειαστεί πιθανότατα να συντονίσουν μια ήπια μορφή διαχείρισης της ζήτησης πριν το κάνει βίαια η ίδια η αγορά μέσω των τιμών. Η ιστορία δείχνει ότι κανείς ποτέ δεν απέφυγε μια καταστροφή της ζήτησης. Το ερώτημα είναι αν θα συμβεί οργανωμένα ή μέσα από κρίση. Το ουσιαστικό δίδαγμα είναι ότι οι πόλεμοι ενέργειας δεν κρίνονται μόνο στα στενά περάσματα ή στις ναυτικές επιχειρήσεις. Κρίνονται και στην εμπιστοσύνη των αγορών.