Με το αμερικανικό φυσικό αέριο να αντικαθιστά το ρωσικό, αρκετοί αξιωματούχοι και αναλυτές εξηγούν πως η Ευρώπη περνά από τη μία εξάρτηση στην άλλη, υπονομεύοντας την ενεργειακή της ασφάλεια. Ακόμα μία προειδοποίηση προς τις Βρυξέλλες εξέδωσε ο Οργανισμός Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ACER), θέτοντας εκ νέου την εντεινόμενη απειλή της εξάρτησης από το αμερικανικό ΥΦΑ. Οι ΗΠΑ έχουν αναδειχθεί στον δεύτερο μεγαλύτερο προμηθευτή φυσικού αερίου της ΕΕ μετά τη Νορβηγία, και τον πρώτο όσον αφορά το LNG, συνιστώντας το 26% των συνολικών εισαγωγών για το 2025. Οι ποσότητες αυτές αναμένονται να πολλαπλασιαστούν, με τις ΗΠΑ να ξεπερνούν τη Νορβηγία εντός του 2026. Και με τις εισαγωγές καυσίμων από τη Ρωσία να απαγορεύονται το 2027, ορισμένες προβλέψεις εκτιμούν πως το 80% των εισαγωγών ΥΦΑ μέχρι το 2028 θα είναι αμερικανικής παραγωγής.
Η αντικατάσταση του ρωσικού φυσικού αερίου με αμερικανικό θεωρήθηκε ως μία αναγκαστική λύση μετά το 2022, όταν η μαζική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία σηματοδότησε την αρχή του τέλους για το ενεργειακό εμπόριο με την Ευρώπη. Η μεταστροφή αυτή οδήγησε σε πολλές επενδύσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με την κατασκευή νέων εξαγωγικών υποδομών που κοστίζουν δισεκατομμύρια. Η κυβέρνηση Τραμπ κατάφερε, μάλιστα, να “κλειδώσει” τη μετάβαση στο αμερικανικό LNG, πιέζοντας την ΕΕ να υπογράψει μία εμπορική συμφωνία που απαιτεί εισαγωγές αμερικανικών καυσίμων αξίας άνω των 250 δισεκατομμυρίων για την τρέχουσα τριετία.
Όμως, όπως έχουν προειδοποιήσει πολλοί, η θέση της ΕΕ παραμένει επικίνδυνη. Με την Ουάσιγκτον να εκφράζει όλο και πιο αναθεωρητικές επιδιώξεις— μεταξύ αυτών η προσάρτηση της Γροιλανδίας και του Καναδά, καθώς και η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ— οι Βρυξέλλες έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν για το πώς αυτή η εξάρτηση θα μπορούσε να εργαλειοποιηθεί κατά των ευρωπαϊκών συμφερόντων. Εξάλλου, τόσο ο Ντόναλντ Τραμπ, όσο και μία αυξανόμενη ομάδα Αμερικανών αξιωματούχων αντιλαμβάνονται την εξωτερική πολιτική, ιδιαίτερα τις Ευρω-Ατλαντικές σχέσεις, ως μία αυστηρή συναλλακτική πρακτική, εγείροντας ερωτήματα για το τι θα μπορούσαν να ζητήσουν ως αντάλλαγμα για την ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ.
Στην πραγματικότητα, η τρέχουσα ενεργειακή κρίση αποδεικνύει πως η εξάρτηση από τις εισαγωγές καυσίμων καθιστά τις χώρες πιο ανασφαλείς, ειδικά όταν οι γεωπολιτικές αναταράξεις αποτελούν χαρακτηριστικό και όχι εξαίρεση για το διεθνές σύστημα.
(από energia.gr, 14/05/2026)
